Muzeum Stanisława Wyspiańskiego

Jako pryncypialne założenia ideowe przyjęto:
- w skali urbanistycznej wytworzyć nową kameralną przestrzeń w postaci placu, który pozwoli pozostać bryle Muzeum Narodowego, jako obiektowi wolnostojącemu, równocześnie wzbogacając otwartą przestrzeń publiczną wokół,
- plac zostaje uformowany w dwu poziomach poprzez zmianę tektoniki jego posadzki i stworzenie niewielkiego amfiteatru, co skróci optyczny dystans pomiędzy centralną częścią placu, a pomnikiem Stanisława Wyspiańskiego,
- architektura budynku w postaci prostopadłościanu pozwala na najbardziej elastyczne i ekonomiczne zagospodarowanie wnętrz muzealnych, a skala i forma wpisują bryłę w porządek urbanistyczny otoczenia,
- budynek zostaje „opakowany” w elementy betonowe o zewnętrznej okładzinie typu terazzo, stanowiące swoistego rodzaju zmienną w kompozycji perforacji „powłokę”, o geometrii detalu architektonicznego bliskiej kierunkowi artystycznych kreacji wybitnego Twórcy,
- poza wyizolowanymi wizualnie przestrzeniami muzealnymi, pozostaje otwarta i szeroko przeszklona część recepcyjna Muzeum, co poszerza obszar placu, a jego przestrzeń wprowadza do wnętrza budynku,
- projekty witraży dla zespołu klasztornego Ojców Franciszkanów zostają umieszczone w „skrzyni” zawieszonej nad przestrzenią holu wejściowego, co stanowi oczekiwany przez Organizatora konkursu symbol – „serce” przestrzeni wystawienniczej,
- ostatnia kondygnacja eksponuje widokowo zespół usług kawiarni w połączeniu z oranżerią i ogrodem.